OS TOMATES DE CARMIÑA

OS TOMATES DE CARMIÑA

(NOA) 
4º PRIMARIA

Había unha vez unha labradora chamada Carmiña que vivía nun pobo onde todos eran labradores. Ela, como todos os seus veciños, adicábase a traballar o campo. Tiña unha grande leira onde cultivaba de todo.

Carmiña este ano decidira plantar patacas e tomates. Co seu gran tractor preparou a terra e botou as sementes. Todos os días se levantaba cedo para ir regar o cultivado. Ela regaba e regaba, pero xa pasaran dous meses e aínda non lle medrara absolutamente nada.

Un día acordouse de que tiña unha amiga científica. Era Eva e vivía nunha grande cidade. Carmiña colleu o seu coche e foille facer unha visita á súa boa amiga. Contoulle o sucedido para ver se ela lle podía dar un remedio, e claramente díxollo.

- Iso é que a terra ten falta de nutrientes.

- Que son os nutrientes? - preguntou Carmiña

- Os nutrientes son a parte  aproveitable do alimento, e fai que nós crezamos sans e fortes. Ás plantas pásalles igual, se non teñen nutrientes non hai planta, porque non ten suficientes forzas para crecer.- explicou Eva.-Toma, douche este abono, bótallo ás túas plantas e verás que fortes crecerán.

Carmiña marchou toda contenta sabendo que había unha solución ao seu problema. Foi cara á leira e empezou a botarlle o abono cantando.

-         Tralari, tralara, tralari, tralara…

Ela pensaba que de alí a dúas semanas xa estaría a leira chea de tomates e patacas para comer, e así foi. Despois de quince días xa estaban listas para recoller e comer, pero Carmiña quixo deixalas un pouquiño máis e así estarían máis boas aínda. Ao día seguinte foi mirar por toda a leira e asustouse cando encontrou un tomate todo roído, ao día seguinte outro e outro máis…

Que era aquilo? Quen lle comía os tomates? Tiña que averigualo antes de que se quedase sen nada. Así que un bo día decidiu quedar a mirar o que pasaba e poder saber quen lle roía todo como os ratos. Colleu o seu saco de durmir e púxoo detrás dunha parede pequeniña.

-Xa che collerei coas mans na masa “malandrin”. -dixo Carmiña silenciosa.

E sen facer ningún ruido quedou vixiando os tomates que tanto lle costara plantar.

Quedou horas e horas intentando que os ollos non lle caeran ao chan. Foron as dúas, as tres, as catro da mañá…, pero aínda non vira nada.

-Espera un momento.-dixo Carmiña - Aí hai algo que se move.

Colleu os seus prismáticos da mochila e mirou rápidamente cara alí.  Non podía ser!!! Veu uns bichiños comendo os seus preciosos tomates!!!

Tanto traballiño para nada…

Marchou para a súa casa e esperou a que fose día para poder ir ao laboratorio da súa amiga.

Cando foron as dez da mañá puxo rumbo á cidade e contoulle o sucedido a Eva.

Eva contoulle que aos bichiños tamén lles gustan as hortalizas, e ao ver eses tomates tan apetitosos, chamáronlle a atención e foron correndo cara a eles.

-E cal é a solución?. –preguntou Carmiña.

-Mira. –dixo Eva. Douche este pesticida que non é para matar os bichos, só é para alonxalos e así non volverán a aparecer nunca máis pola túa leira.

Carmiña moi alegre doulle un abrazo á súa amiga e  tamén as gracias, porque estaba moi agradecida.

Foi correndo á leira e botoullo por toda a terra para que xa non lle comeran nada máis. Xa estaba farta!, quería comer os seu tomates e as súas patacas!

A enerxía

Feito por Thalía Abuín

6º de primaria.

           

ARBORES DE NADAL

¡BO NADAL!

O alumnado dos talleres de aprender a aprender do Concello de Outes desexámosvos un bo Nadal e un próspero Ano novo. Como Carmela non está de ánimos para facelo e considera que o blog é tanto dela coma noso, palabras textuais dela mesma, pois aquí nos tendes intentando escribirvos algo con xeito. Resumindo, que esperamos que teñades un bo Nadal, con moitos regalos claro, pero tamén con cariño que, a fin de contas, é o máis importante. Deixámosvos ademais unhas cantas imaxes que nos chamaron a atención e esperamos que vos gusten.

Tamén queriamos deixarvos uns cantos villancicos, pero por desgracia, para unha vez que Carmela nos deixa poñer o que queiramos, parece ser que Melendi non ten unha canción para o Nadal... En fin, que como de Melendi non puido ser e non nos decidíamos deixámosvos dúas.

A parte esta vai para Carmela e Bárbara que nos aguantan todos os días, iso de sen queixarse deixámolo para o ano...

Realmente esperamos que pasedes unhas boas festas. Alba e Antía de 3º da ESO.

Xogomas con Papá Noel

Seguimos a Papá Noel nos días previos á súa chegada ás casas de todo o mundo.

O país das plantas

O venres temos un exame de coñecementos sobre as plantas, para estudar preparei este traballo.

The Specials - Nelson Mandela

Esta canción da rúa é o himno oficioso do movemento antiapartheid pop.

Nelson Mandela

Morre Nelson Mandela aos 95 anos tras un prolongado proceso dexenerativo, que o mantivo hospitalizado dende o pasado mes de xuño. «Perdemos o máis grande dos nosos fillos», confirmou o presidente sudafricano, Jacob Zuma nunha mensaxe á nación.Mandela contraeu unha infección pulmonar durante os anos que estivo na cárcel  en Robben Island, que condicionou a súa saúde durante o resto da súa vida.
Hai tres anos as Nacións Unidas aprobaron por unanimidade a Resolución 64/13 que decretaba a súa data de nacemento como Día Internacional Nelson Mandela co obxecto de crear conciencia no mundo sobre o legado do sudafricano Premio Nobel da Paz. Pola súa banda, a Fundación Nelson Mandela fixo un chamado para, como homenaxe ao gran líder, nesa data dedicar 67 minutos do noso tempo a axudar aos demais -un por cada ano que Mandela dedicou ao servizo da humanidade como avogado defensor dos dereitos humanos, preso de conciencia, arduo traballador pola paz e primeiro presidente elixido democraticamente dunha Sudáfrica libre.

Estre traballo foi feito por:  Antía Villar Nieto 3º ESO -  Sonia Rodriguez 2º ESO

Cmap resumen Gramática 6º Primaria

Katia e Iria de 6º

Axudar a soltar as muletas

Las muletas 

«Había una vez un país donde todos, durante muchos años, se habían acostumbrado a usar muletas para andar. Desde su más tierna infancia, todos los niños eran enseñados debidamente a usar sus muletas para no caerse, a cuidarlas, a reforzarlas conforme iban creciendo, a barnizarlas para que el barro y la lluvia no las estropeasen. Pero un buen día, un sujeto inconformista empezó a pensar si sería posible prescindir de tal aditamento. En cuanto expuso su idea, los ancianos del lugar, sus padres y maestros, sus amigos, todos le llamaron loco: "Pero, ¿a quién habrá salido este muchacho? ¿No ves que, sin muletas, te caerás irremediablemente? ¿Cómo se te puede ocurrir semejante estupidez?"

Pero nuestro hombre seguía planteándose la cuestión. Se le acercó un anciano y le dijo: "Cómo puedes ir en contra de toda nuestra tradición. Durante años y años, todos hemos andado perfectamente con esta ayuda. Te sientes más seguro y tienes que hacer menos esfuerzo con las piernas: es un gran invento. Además, ¿cómo vas a despreciar nuestras bibliotecas donde se concreta todo el saber de nuestros mayores sobre la construcción, uso y mantenimiento de la muleta? ¿Cómo vas a ignorar nuestros museos donde se admiran ejemplares egregios, usados por nuestros próceres, nuestros sabios y mentores?"

Se le acercó después su padre y le dijo: "Mira, niño, me están cansando tus originales excentricidades. Estás creando problemas en la familia. Si tu bisabuelo, tu abuelo y tu padre han usado muletas, tú tienes que usarlas porque eso es lo correcto."

Pero nuestro hombre seguía dándole vueltas a la idea, hasta que un día se decidió a ponerla en práctica. Al principio como le habían advertido, se cayó repetidamente. Los músculos de sus piernas estaban atrofiados. Pero, poco a poco, fue adquiriendo seguridad y, a los pocos días, corría por los caminos, saltaba las cercas de los sembrados y montaba a caballo por las praderas.
Nuestro hombre del cuento había llegado a ser él mismo

Este hermoso cuento indio nos dice lo que a veces nos cuesta vencer el miedo y prescindir de la comodidad de lo conocido y soltar las viejas muletas
El otro es el premio que merece la valentía de romper las ataduras y de arriesgarse a lo nuevo

Por lo que
«nuestro deber como educadores debería ser pensar en la forma de como ayudar a cada niño a construir su propio conocimiento y sus propios valores por su propia cuenta usando cada vez menos las muletas».

Aburrimiento escolar 

Justine -j-acques

La maestra

Kana Handel)

La lectura

Philippe Béha